In dit 40 dagen IkPas(1) traject word ik natuurlijk gemotiveerd door de organisatie. Heel fijn en hartstikke goed, al mis ik een beetje de aansluiting, omdat het me eerder terugwerpt op dat ‘oja, er was iets‘ waardoor ik me realiseer dat ik iets niet doe, dan dat ik keep on going blijf in mijn al zo gewoon wordende alcoholvrije bestaan.

In één van de artikelen die is toegestuurd door het IkPas team lees ik:
“Alcohol heeft invloed op de beloningsgebieden in je hersenen. Uit onderzoek van Wageningen University & Research blijkt dat de alcoholvrije varianten van bijvoorbeeld bier, zeker als ze nagenoeg dezelfde smaak als de alcoholhoudende variant hebben, hetzelfde effect bewerkstelligen. Dat is de reden waarom wij voor deze alcoholvrije periode het drinken van alcoholvrije varianten van wijn of bier niet promoten. Voor het beloningsgebied in je hersenen maakt het immers nauwelijks uit. De associatie met alcohol en het effect blijven bestaan.”

Wat ik daarin niet helemaal begrijp is waarom het erg is om dat beloningssysteem af en toe te voeden. Belonen mag toch? Mijn maag voelt zich ook beloond als ik een boterham met kaas eet. Daar is toch niks mis mee? Ik kan enorm genieten van een alcoholvrij speciaal biertje van Braxzz. Inderdaad als beloning na een dag hard werken. Net als dat ik heerlijk kan genieten van een kop avondthee om de dag mee af te sluiten. Voor mij is het de associatie met het moment. Niet met alcohol.

De reactie op deze vraag is:
“Op zich is belonen niet heel erg, alleen wat we juist met IkPas willen bewerkstelligen is dat je je op andere manieren leert belonen dan met alcohol cq. Bier of wijn. Er is namelijk veel meer dan dat. Je hersenen registreren het verschil niet zo en vandaar dat de associatie, zoals je zelf schreef, blijft bestaan en er zo niets verandert en er geen ervaringsleer optreedt. Ik weet erg goed dat IkPas je uit je comfortzone wil trekken en ik weet ook dat voor veel mensen dat niet iets is wat ze aan willen gaan, maar daarom mag ieder het op zijn manier doen. We dagen je uit om te experimenteren en je comfortzone eens voor 40 dagen te verlaten… het is echt maar tijdelijk, maar de ervaringen zijn blijvend.”

En nee, bij IkPas kennen ze mij natuurlijk niet, dus die weten helemaal niet dat ik jeuk krijg van het begrip comfortzones, dat ik zelfs stel dat comfortzones niet bestaan (2).  Ik ben namelijk van mening dat dit soort lege begrippen alleen maar in de wereld geschopt worden om mensen het gevoel te geven dat ze niet deugen, maar dat hulp nabij is. Die hulp kun je dan weer inkopen tegen ex btw tarief en dan kun je leren hoe je het allemaal beter kan doen, zodat je toch ooit nog die Unicorn wordt. Je begrijpt… niet mijn kopje thee.

In mijn geval is het niet de associatie met alcohol die blijft bestaan als ik een Braxxz biertje of een glas Free Feather drink, maar de associatie met het moment van ontspanning na een dag hard werken. Dát is mijn beloning. Die rust. De tijd om voor mezelf te zorgen. Net als dat mijn kopje thee ’s avonds voor het slapen gaan een associatie heeft. Namelijk een afsluiting van weer een dag en de voorbereiding op het opladen in de nacht.

Mijn hersenen schijnen het verschil niet te merken tussen wel of geen alcohol. Dat past bij wat ik ervaar. Ik kan namelijk heel goed zonder alcohol. Ik kan rustig uit eten, stappen, in de kroeg zitten en zelfs een nacht dansen & sjansen zonder alcohol. Niet omdat ik dan geen associatie met alcohol heb. Welnee! Ik dronk altijd ‘een wijntje of biertje’ op dat soort momenten, dus soms moet ik er echt even over nadenken voordat ik iets bestel, maar no spang. Gewoon omdat ik blijk heel goed zonder te kunnen. Ik blijk net zo gelukkig als ik alcoholvrij bier of water drink. Misschien nog wel gelukkiger, omdat ik de volgende dag nog weet wat ik allemaal heb gedacht, gedaan en geroepen en me minder brak voel.

Mijn associaties betreffen mijn rituelen. Het theetje dus als afsluiting van de dag. Het glas met iets anders dan water, thee of koffie bij het moment dat ik (ook ritueel) met aandacht mijn avondeten bereid. Een flesje in mijn hand in een pauze. Een plastic (statiegeld)glas tijdens een concertje. Net als dat ik eigenlijk iedere dag een banaan eet. In de auto. Al jaren.

Misschien moeten we bier en wijn wel gewoon loskoppelen van alcohol. Het kan mét en het kan zonder. Net zo makkelijk en net zo lekker ook, blijkt na enig speurwerk.

Ik denk dat het heel anders ligt met die beloningssystemen en associaties en ik denk dus dat comfortzones helemaal niet comfortabel zijn.

Ken je de verslavingstheorie van Jan Geurtz (3)?
Dat is een andere (niet Westerse) kijk op verslavingen.
Ik ben er fan van, want het werkt geweldig.

Zelf heb ik het gedachtegoed van Geurtz geïntegreerd in de CUT-methode (4), waarmee ik vrouwen help af te rekenen met oude shit die hen in de tang houdt.
In die geest is mijn optiek dan ook dat niet de afhankelijkheid van het middel (suiker, alcohol, drugs, seks, het moeten hebben van een relatie, enz) het probleem is, maar dat wat ons afhankelijk houdt. Niet de alcohol dus in dit geval, maar de negatieve overtuiging die we zelf in stand houden dat we niet mogen voelen wat we voelen en niet mogen zijn wie we zijn, omdat we ooit ergens hebben opgeslagen dat we niet deugen en onszelf dus niet meer serieus durven nemen en niet meer voelen wat er gevoeld dient te worden (en dan gaan drinken om dat te vergeten en onszelf dat weer kwalijk nemen en zo bevestigen we onszelf in dat we niet deugen en dan hebben we fijn gelijk… cirkeltje rond, afhankelijkheid de eindbaas).

Zelfafwijzing dus als basis voor welke afhankelijkheid ook en zelfliefde als belangrijkste motivator om hiermee af te rekenen.

Wat ik zelf merk nu ik geen alcoholische versnaperingen nuttig, is dat ik geneigd was een moeilijke dag weg te drinken en dat ik, nu ik dat niet doe, scherper voel hoe het eigenlijk met me is (moe, verdrietig, anderszins aangedaan door de verhalen van cliënten op mijn werk, nog aan het stressen van verkeersdrukte, dingen die er zijn gebeurd, die ik heb gezien, gevoeld, geroken, enzovoorts).

Mijn uitdaging is dat ik alles mag voelen, omdat ik niet sterker hoef te zijn dan ik ben, niet groter, niet minder raakbaar en niet minder aangeslagen. Ik hoef niet geen last te hebben van wat ik aan ellende hoor en zie en ruik. Ik mag moe zijn van alles wat ik heb gedaan en moedeloos van wat er nog moet gebeuren. Ik mag balen dat ik weer iets niet voor elkaar heb gekregen wat ik zo graag had geregeld of … whatever! Alles mag er zijn. Alles is namelijk wat er is. Alles is van mij en ik luister nooit meer naar iemand die zegt dat ik niet zo gevoelig moet zijn, me niet zo druk moet maken, een dikkere huid moet kweken, niet zo hard moet lachen, niet mag huilen, geen lawaai moet maken, niet zoveel ruimte mag innemen, ergens geen last van moet hebben, enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts.

Guess what?
Ik kan dus zonder alchohol en nóg beter zonder die stinkaap te hoeven verdrinken, die vanaf mijn schouder in mijn oor zit te tetteren dat ik niet deug. Die stinkaap is ook slechts part of the plan om mezelf te ondermijnen. Dát gewaarzijn is mijn nieuwe comfortzone! 🙂

XXL ♥

Sandra
#multipotentialista

 

4. Lees hier alles over de CUT-methode

3. Lees hier mijn blog ‘ Comfortzones bestaan niet 

2. Meer informatie over Jan Geurtz

1.  Ik Pas